Afsəddin Nəbiyev: “Prezidentin kəskin çıxışı, əslində bir dövlətin 30 il ərzində qarşılaşdığı sistemli ədalətsizliyin manifesti idi”
Prezident İlham Əliyev Ağdam şəhərinə köçən sakinlərlə görüşündə deyib ki, Minsk Qrupunun məqsədi məsələni həll etmək, işğala son qoymaq, BMT Təhlükəsizlik Şurasının qətnamələrinin icrasına nail olmaq yox, işğalı əbədi etmək idi:
“Mən 17 il ərzində ATƏT-in Minsk Qrupunun həmsədrləri ilə təmasda olmuşam, onlarla çoxsaylı görüşlər keçirmişəm. Hər dəfə görüşəndə illər keçdikcə görürdüm ki, bunların məqsədi məsələni həll etmək, işğala son qoymaq, BMT Təhlükəsizlik Şurasının qətnamələrinin icrasına nail olmaq yox, işğalı əbədi etmək idi. Sanki danışıqlar masasında bir tərəfdə Ermənistan və Minsk qrupunun həmsədrləri, digər tərəfdə isə Azərbaycan idi. Bax, bu 17 il ərzində keçirdiyim saysız-hesabsız görüşlərin nəticəsi budur. Hesab edirdilər ki, buna nail olacaqlar. Hesab edirdilər ki, bizi inandırmağa nail olacaqlar ki, biz öz əzəli torpaqlarımızdan əl çəkək. Ancaq yenə də Ermənistan dövləti kimi səhv etdilər”.
“Həmsədrlər Bakıya gələndə "münaqişənin hərbi həlli yoxdur" deyib barmaq silkələyir, İrəvana gedəndə isə...”
Sözügedən məsələni “Bakı-Xəbər”ə şərh edən AMİP-in sədr müavini Afsəddin Nəbiyevin fikrincə, dünya diplomatiya tarixində elə təsisatlar var ki, onların fəaliyyəti "həll etmək" deyil, "dondurmaq" və "unutdurmaq" üzərində qurulur: “ATƏT-in Minsk Qrupu bu siyahının başında gəlir. Prezident İlham Əliyevin Ağdamda sakinlər qarşısındakı səmimi və kəskin çıxışı, əslində bir dövlətin 30 il ərzində qarşılaşdığı sistemli ədalətsizliyin manifesti idi. Güclü diasporların "neytral" vasitəçiləri kimi Minsk Qrupu Azərbaycanın təklənmiş, zəif olduğu, daxili siyasi çəkişmələrin və iqtisadi böhranın tüğyan etdiyi bir vaxtda meydana atıldı. Həmsədr ölkələrin seçimindən tutmuş, onların irəli sürdüyü təkliflərə qədər hər şey bir mərkəzdən – güclü erməni lobbisinin təzyiqi altında idarə olunurdu. O illərdə qardaş Türkiyənin öz daxili problemləri ilə üzbəüz qalması, regiondakı geosiyasi boşluq bu "üçlüyə" meydanda təkbaşına at oynatmaq imkanı verirdi. Onlar bizə sülh deyil, təslimçilik sənədi imzalatmaq istəyirdilər. Burada bir məsələni də unutmaq olmaz ki, xristian təəssübkeşliyi də müxtəlif vaxtlarda özünü qabarıq surətdə göstərirdi. Onlar Bakıya səfər edirdilər, sonra İrəvana gedirdilər, Qarabağda yaşayan ermənilər tərəf olmadığı halda, oradan da Qarabağa səfər edirdilər. Beləliklə, bunlar sülhü deyil, prosesi uzatmaq missiyasını həyata keçirirdilər. Danışıqlar masasında "3+1" formatı ilə bağlı Prezidentin vurğuladığı bir məqam xüsusilə diqqət çəkir: "Sanki masanın bir tərəfində Ermənistan və həmsədrlər, digər tərəfdə isə Azərbaycan idi". Bu, vasitəçilik deyil, kollektiv təzyiq idi. Həmsədrlər Bakıya gələndə "münaqişənin hərbi həlli yoxdur" deyib barmaq silkələyir, İrəvana gedəndə isə işğalın nəticələrini qanuniləşdirmək üçün yeni bəhanələr uydururdular. Onlar hesab edirdilər ki, zaman keçdikcə Azərbaycan xalqı öz yurdundan əl çəkəcək, yeni nəsil Qarabağı unudacaq. Ancaq bir şeyi hesaba almamışdılar: Azərbaycan xalqının sarsılmaz iradəsini və Prezident İlham Əliyevin "strateji səbri"ni. Azərbaycan dövləti bu illər boyunca həm masada, həm də meydanda güc topladı. İqtisadi müstəqillik hərbi qüdrətə, hərbi qüdrət isə 44 günlük tarixi Zəfərə çevrildi. Bu gün Ağdamın küçələrində, digər azad olunmuş ərazilərimizdə üçrəngli Azərbaycan bayrağı dalğalanırsa, bu, həm də beynəlxalq riyakarlığın məğlubiyyətidir. Minsk Qrupu artıq yoxdur. O öz missiyasını – işğalı əbədiləşdirmək planını yerinə yetirə bilmədən tarixin tozlu rəflərinə, arxivin ən qaranlıq küncünə gömüldü. Azərbaycan xalqı sübut etdi ki, ədaləti vasitəçilər deyil, onu qazanmağa gücü olanlar bərpa edir”.
Vidadi ORDAHALLI
