Böyükxanım Rüstəmova: “...Elə bilirəm ki, Bakıdadır, bir gün gələcək”
“Gözlərəm səni gəlməzsən bala, gəlməzsən boynuna sarılım, saçlarını oxşayım, boyunu sevim. Nakam balam, niyə gəlməz oldun? Şəhid qardaşlarının köçünə qoşulub getdin səmalarda itdin, buludlara hopdun, gözlərimin yağışında qayıtdın...”
19 yaşlı şəhid Rüstəmov Arif Seymur oğlunun nənəsi Böyükxanım Kərim qızı Rüstəmova nakam nəvəsindən danışdı bizə.
Ağbirçək nənəmizlə Biləsuvar rayonunda yaradıcılıq ezamiyyətində olarkən tanış olduq. Yanaşı oturmuşduq. “Qızım, sən Allah mənim nəvəmdən də yaz, onu körpəlikdən mən saxlamışam, elə bilmişəm ki, nəvəm yox, oğlumdur”-deyir Böyükxanım nənə. Nəzakət Məmmədovanın rəhbərlik etdiyi Mədəniyyət Nazirliyi Respublika Xatirə Kitabı Redaksiyasının ərsəyə gətirdiyi “44 Gün-Tarixi zəfər” dördcildliyinin III və IV cildlərinin Biləsuvarda keçirilən təqdimat mərasiminə şəhid Arifin nənəsi də gəlmişdi.
Arif Rüstəmov 2001-ci ildə Salyan şəhərində anadan olub. 2018-ci ildə orta təhsilini bitirdikdən sonra Bakı Turizm və Menecment kollecinə daxil olub. A.Rüstəmov 2019-cu ildə təhsilini yarımçıq qoyaraq hərbi xidmətə yollanıb və orada rabitəçi kimi xidmət edib. Qazax rayonu N sayılı hərbi hissədə qulluq edən Arif 27 sentyabrda başlanan Vətən müharibəsinə qatılıb. O, Cəbrayıl, Füzuli, Zəngilan və Qubadlının azad olunması uğrunda döyüşlərdə iştirak edib. Arif Rüstmov 27 oktyabr tarixində Füzuli rayonunda gedən döyüşlərdə şəhid olub. Şəhid Arif Rüstəmov ölümündən sonra 3 medalla təltif olunub.
“Arif çox çox gözəl, hər şeyi başa düşən uşaq idi. Arifi biz saxlayıb böyütdük. O, mənim oğul nəvəm olub. Onu mən saxlayıb böyütdüyüm üçün hər yerə mən gedirəm. Əsgərlikdən gəlməyə bir neçə ay qalmışdı. 19 yaşında zəng vurdu, ad gününü təbrik etdik. Xeyli danışdıq, “ata, nənə, özünüzdən muğayat olun” dedi. Döyüşdə olduğunu bizdən gizlətdi. Demə ki, döyüşürmüş. Müharibə başlayanda əsgər idi, müharibəyə də oradan gedib. Boylu-buxunlu uşaq idi. Çox vətənpərvər uşaq olub. Bu da təbiidir. Bu ailədən gələn keyfiyyətdir. Bizim ailədə əksəriyyət polis və hərbiçidir. Qayımatam prokuror olub, qayınım və qayınım uşaqları hərbiçi olublar. Onlar Birinci Qarabağ Müharibəsinə könüllü gediblər, 1992-1993-cü illərdə döyüşdülər. Arif isə əsgərlikdə idi. Neçə dəfə məzuniyyətə gəlmək istədi, amma alınmadı, pandemiya dövrünə düşdü, karantin idi, gəlməyə icazə yox idi. Arif məzuniyyətə gəlməyi çox istəyirdi, israr edirdi ki, evə gəlsin. Yəqin şəhid olacağı ürəyinə damıbmış. Ona görə də “gəlib sizləri görmək istəyirəm” deyirdi.
Çox təəssüf ki, biz də Ariflə görüşə gedə bilmədik. O, bir dəfə də olsun döyüşdə olduğunu bizə demədi. Hey deyirdi ki, hərbi hissədəyəm, qulluğumdayam. 19 yaşının tamam olmasından bir neçə gün sonra Arif şəhid oldu, üstümüzə nəşi gəldi...
Arif hərbiçi olmaq istəyirdi, ata-baba yolu ilə getmək istəyirdi, amma imtahandan kəsildi. Ona görə də sənədlərini Bakı Turizm və Menecment kollecinə verdi, ora qəbul olundu”.
Həyat yoldaşının polis olduğunu və Birinci Qarabağ Müharibəsində iştirak etdiyini, Qarabağ müharibəsi veteranı olduğunu deyən Böyükxanım Rüstəmova bildirdi ki, Arif də adını daşıdığı babası kimi cəsur olub. “Arif doğulandan bir neçə ay sonra yoldaşım rəhmətə getdi. Nəvəm də babası kimi igid və cəsur idi.
Arifin şəhid olması xəbərini bizə demədilər. Qaynım və qayınım oğlu “voenkomatda” işlədiklərinə görə əvvəlcə onlara demişdilər. “Arif şəhid olub, valideyninə xəbər verin” deyiblər. Saat 12-yə 1-ə qədər bizə deməyə ürəkləri gəlməyib. Çox çətinliklə oğluma çatdırdılar bu qara xəbəri. Oğlanlarım gedib nəşini gətirib. Bizim Ariflə bağlı arzularımız çox idi, evləndirmək, toyunu görmək istəyirdik. Arif iki evin tək oğlu idi. Atası da, əmisi də arzu ilə yaşayırdılar...Amma indi oğlumun həvəsi sönüb... Heç vaxt demirdim ki, iki oğlum var, deyirdim ki, üç oğlum var. Arif atası ilə dərdləşirdi, sirri, sözü atasında idi. Arif Bakıda oxuyurdu, vaxtı olanda rayona gəlirdi. Çox yaxşı nəvə idi, atası ilə də, mənimlə də məsləhətləşirdi. Mənim böyük qızım rəhmətə gedib, onun uşağını da mən saxlayıram. Arifin bir sözü heç yadımdan çıxmaz. Dedi ki, nənə, bibim niyə rəhmətə getdi? Dedim ki, Allahın işidir oğul, hərənin bir alın yazısı var. “Nənə, qoymaram bibim orada tək qala. O orada tək qalmayacaq” dedi Ariflə bibisi bir-birini o qədər çox istəyirdilər ki, həddindən artıq.
Bibisinin ölümündən heç altı ay keçməmiş Arif də şəhid oldu. Arif Salyan Şəhidlər Xiyabanında dəfn olundu, ondan da bir xeyli aralıda bibisi və babası dəfn edilib. Arifi hər dəqiqə gözləyirəm, elə bilirəm ki, Bakıdadır, bir gün gələcək. Yollara baxıram, bir əsgər görəndə elə bilirəm ki, Arifdi. Oğlum deyir yox ana, Arif şəhid olub, özüm əlimlə məzara qoymuşam. Atası Arifin üzünü açıb üzündən öpüb sonra uğurlayıb...”
Arifə atasının məhəbbətinin çox böyük olduğunu deyən nənə bildirir ki, evlərində şəhid nəvəsinin şəkilləri asılıb: “Oğlum hər şəkilə baxanda gözündən yaş sel kimi gedir. Arif babasının adına layiq oldu...Vətənə bağlı oğul idi, Vətən torpağı uğrunda da canını fəda etdi. O qədər gözəl xasiyyəti vardı ki, eyzən babası kimi idi. Babasının adını göylərə qaldırdı Arif”.
Böyükxanım nənə deyir ki, Arif şəhid olsa da, onun heç zaman unudulmayacağına inanır. “Torpaq uğrunda şəhid olan balalarımız əbədi yaşayacaq. Qəhrəmanlar yaddan çıxmaz heç vaxt”-deyir nənə.
Arifin taleyinə şəhidlik yazıldı. O sevə-sevə canını Vətən yolunda qurban verdi.
Bu gün Böyükxanım nənə Arifi ilə fəxr edir. Çünki Arif bir nəvə kimi onun başını uca edib. Arifin şəhid olduğuna nənə hələ də inanmır. Hey onu gözləyir, 19 yaşlı nəvəsinin yollarına ümidlə baxır...
Yollar yordu gözlərini,
Ağlama anam, ağlama...
Mən şəhidəm, cənnətdəyəm
Qara bağrını dağlama.
Gəlib keçərəm yuxundan,
Yenə də deyib gülərəm.
Şəhidlər gecələr gəlir
Mən də yuxuna gələrəm...
İradə SARIYEVA Biləsuvar-Bakı
