Qabil Hüseynli: “Onun hansı səlahiyyətlə, hansı statusla və hansı pasportla Parisə getməsi çox ciddi araşdırma mənbəyi olmalıdır”
Fransanın Azərbaycan dövləti ilə yanaşı, onun vətəndaşlarına da qarşı ikili standartlarla çıxış etməsinə dair nümunələr var. Misal üçün, Azərbaycan vətəndaşları Fransa Səfirliyində viza almaq üçün süründürməçilik və bürokratik problemlərlə üzləşirlər, saxta pasport məlumatları ilə Bako Saakyan və digərləri isə Fransa ərazisinə asanlıqla daxil olurlar. Qanuni əsaslarla Fransaya səfər edən Azərbaycan vətəndaşları Fransanın sərhəd-keçid məntəqələrində əsassız sorğu-suallarla qarşılaşırlar.
Fransa XİN və Fransanın Azərbaycandakı səfirinin “Fransa “Dağlıq Qarabağ Respublikası”nı tanımır” deyə bəyanatı tamamilə məsuliyyətdən qaçmaqdan başqa bir şey deyil. Fransa açıq və birmənalı şəkildə Azərbaycanın beynəlxalq səviyyədə tanınmış sərhədləri daxilində ərazi bütövlüyü, suverenliyini və münaqişənin də bu prinsiplər əsasında həllini dəstəkləməlidir. Fransa açıq-aşkar ikili standartlara əsaslanan siyasət yürüdür. Baxmayaraq ki, Cənubi Osetiya, Abxaziya, Dnestryanı və Krımdan olan şəxslərin Fransanın ərazisinə daxil olmasına icazə verilmir.
Fransanın vətəndaşlarımıza yönəlik sərt viza siyasətini, separatçılara isə “açıq qapı” elan etməsini necə dəyərləndirmək olar?
Politoloq Qabil Hüseynlinin sözlərinə görə, indiyədək ATƏT-in Minsk Qrupunun həmsədr ölkələrindən biri olan Fransa Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin konstruktiv və ədalətli həlli istiqamətində bir dəfə də müsbət addım atmayıb, hər zaman Ermənistanın tərəfini tutub: “Fransa o dövlətdir ki, dünyada ikinci dəfə qondarma erməni soyqırımını tanıyıb, bu “soyqırımı” etiraf etməyən şəxslərə qarşı cəza nəzərdə tutulan qanun layihəsini Senata təqdim edib. Yəni Fransa açıq şəkildə erməniləri özünün dostu adlandırır. Hətta bundan əvvəlki prezidentin vaxtında onlar 10 milyona yaxın vətəndaşımızın hüququnu nəzərə almadan, Azərbaycanın 20 faizdən çox torpağını işğal edən, bir milyondan çox insanımızı qaçqın və məcburi köçkün vəziyyətinə salan ermənilərə “öz müqəddəratını həll etməyi” təklif edib. Fransanın bizə yönəlik bütün siyasətində erməni amili öndə olub. Məsələn, oktyabr ayında İrəvanda Frankofoniya sammiti adı altında fransız dilində danışan xalqların dövlət başçılarının toplantısı keçirildi. Zəif və heç bir uyğun şəraiti olmayan bir ölkənin paytaxtında belə bir tədbirin keçirilməsi sadəcə olaraq həmin dövləti populyarlaşdırmaq, onun beynəlxalq arenadakı imicini yüksəltmək məqsədi güdürdü. Makronun özünün də ora gəlməsi, üstəlik, Kanadanın baş nazirini də toplantıya dəvət etməsi göstərirdi ki, hər şey Ermənistanın, eləcə də Nikol Paşinyanın imicinin artırılmasına yönəldilib. Bunun ardınca Fransanın aparıcı bələdiyyələrinin bir çox üzvü Dağlıq Qarabağa gəldi və orada qondarma rejimin bələdiyyələri ilə müqavilələr imzaladı. ATƏT-in Minsk Qrupunun həmsədri olan ölkənin bələdiyyə sədrlərinin bura gəlib belə bir sənəd imzalamaları yenə də Ermənistanın, eləcə də separatçı rejimin populyarlaşdırılmasına yönəlmiş bir addımdır. Bu yenə də Azərbaycana meydan oxumaq, ölkəmizlə müqayisədə Ermənistanı ucaltmağa, onun imicini yüksəltməyə hesablanmış bir addım idi”.
Politoloq hesab edir ki, bunu Fransanın ermənilərə və bizə qarşı yürütdüyü fərqli viza siyasətinə də aid edə bilərik: “Fikir verin, bizim vətəndaşları Fransaya viza almaq üçün süründürür, ancaq separatçıların başçısı quldur Saakyana isə maneəsiz viza verirlər. Onun hansı səlahiyyətlə, hansı statusla və hansı pasportla Parisə getməsi çox ciddi araşdırma mənbəyi olmalıdır. Fransa açıq surətdə açıq kartlarla oynamağa başlayıb və separatçı rejimi müdafiə etmək məsələsində rekord vurmaq niyyətindədir. Bütün bunlar hamısı Makronun yürütdüyü siyasətin nəticəsidir. Özü də Azərbaycana gəlməyə söz vermiş Makron bunu yerinə yetirmədi. Onsuz da onun Azərbaycana gəlib-gəlməməsi bizim üçün böyük əhəmiyyət daşımır. Amma sadəcə olaraq onun açıq-aşkar antiislam, xristian təəssübkeşliyinə söykənən addımlar atması insanda hiddət doğurur. Hesab edirəm ki, biz dövlət olaraq Fransa ilə bağlı siyasətimizə müəyyən korrektələr etməliyik”.
Məhəmmədəli QƏRİBLİ
