Aprelin ilk günlərində çox böyük həvəslə Azərbaycanın üzərinə yeriyən Ermənistanın burnu dördgünlük müharibədə necə ovulubsa, hələ də özünə gələ bilmir.
Məsələ burasındadır ki, arxasında hər zaman Rusiya faktorunun olması, üstəlik Azərbaycanın problemin sülh yolu ilə həllinə üstünlük verməsi üzündə həddindən artıq dözüm nümayiş etdirməsi bu ölkə başbilənlərində belə bir fikir formalaşdırmışdı ki, Azərbaycan heç zaman ona hərbi güc göstərməyəcək. Rəsmi Bakının zaman-zaman Orduya ayırdığı vəsaitin məbləği, onu özünün istehsal etdiyi və xaricdən aldığı ən müasir silah və texnika ilə təchiz etdiyi barədə açıqlamaları da erməni tərəfində yalnız sözdə müharibə ritorikası kimi qiymətləndirilir, hətta bunun sadəcə göstəri olduğu deyilirdi. O üzdən Azərbaycanın üzərinə çox arxayın yeriyən Ermənistan cəmi 4 günə nokaut vəziyyətinə salınaraq atəşkəs çağırışı etmək həddinə gətirildi. Xeyli canlı qüvvəsi və texnikası məhv edildi. Lakin bunlarla bərabər o daha bir özü üçün katastrofik sayıla biləcək itki ilə üzləşdi ki, bu da daim arxalandığı Rusiya oldu. Məsələ burasındadır ki, bu ölkə nəinki son döyüşdə Rusiyanın onu tək qoymasından, eyni zamanda Azərbaycana silah satmasından da incik düşdü. Hətta həmin günlərdə prezident səviyyəsində bildirildi ki, Rusiya Azərbaycana raket satır, Ermənistana isə raketdən müdafiə sistemləri vermir, halbuki bu sistemlər onun Gümrüdəki hərbi bazasında saxlanır, Ermənistan isə 80-ci illərin silahları ilə döyüşməli oldu. Bunun ardınca Rusiya rəsmilərinin, elə erməni tərəfinin özünün dediyi kimi, Bakının mövqeyini dəstəkləməsi isə bu ölkədə antirusiya emosiyaları daha da qızışdırdı və ölkə mətbuatında "Azərbaycan rus silahı ilə təkcə erməni əsgərinə deyil, həm də Rusiya-Ermənistan münasibətlərinə atəş açdı” kimi fikirlər səslənməyə başladı.
Ermənistanın ümidlərini suya düşürən daha bir ölkə isə Fransa oldu. Qarabağ münaqişəsi başlayandan bəri bu ölkədə lobbisinin güclü olması səbəbindən hər zaman Ermənistanın yanında olan Paris bu dəfə burada yaşayan və təhsil alan azərbaycanlıların antierməni və antiaqressiya yürüşləri ilə çalxalandı. Ardınca Almaniyada, Britaniyada, Avropanın və Amerikanın bir çox paytaxt şəhərlərində keçirilən bu aksiyalar həmin ölkələrdə ətrafına o qədər tərəfdar topladı ki, erməni lobbisinin gücü 5-10 nəfər PKK-çının xuliqanlıq hərəkətlərilə aksiyaya mane olmaq cəhdlərinə çatdı ki, bu cəhd də uğursuz oldu.
Görünür bu səbəbdəndir ki, artıq erməni tərəfi öz haqsız səsini eşitdirmək üçün yeni ölkələr axtarışına çıxıb. Bu sırada onun ilk "kəşf etdiyi” ölkə isə... Uruqvay olub!
Erməni saytlarının bugünkü manşetini də elə bu xəbər bəzəyir: Uruqvay paytaxtında yüzlərlə erməni "Azərbaycanın aqressiyasına etiraz etdi”. Guya bu barədə onlara Uruqvayın "erməni icması” xəbər verib. Xəbərdə bildirilir ki, aksiyaya bu ölkənin senat üzvü, ombudsmanı, parlamentin erməni deputatları qatılıb və onlar Azərbaycanın "DQR”-ə qarşı aqressiyasına etiraz edib.
Ermənistanın Azərbaycana etiraz üçün Uruqvay kimi bir ölkəni seçməsi ilk baxışdan qəribə görünə, hətta bu ölkənin çarəsiz duruma düşdüyü kimi də qiymətləndirilə bilər. Çünki aparıcı Qərb ölkələrində onun iç üzünün açıldığı və Azərbaycanın əsl həqiqətləri nəhayət dünyaya çatdıra bildiyi faktdır. Bu gerçəyi nəzərə alsaq, antiazərbaycan aksiyanın sözügedən ölkədə keçirilməsi başadüşüləndir. Lakin məsələyə daha dərindən yanaşdıqda, bu addımın əslində özünə yeni tərəfdaşlar axtarmaq cəhdi olduğu ortaya çıxır. Axı Uruqvayda Azərbaycan və onun bir parçası olan Qarabağ haqqında hansı səviyyədə məlumat ola bilər? Məlumat olmayan yerdə isə onu "düzüb-qoşub sırımaq” daha rahatdır: necə təqdim edərsən, o cür qəbul olunar. Nəzərə alsaq ki, bu sahədə bədnam qonşularımızın önünə keçə biləcək ikinci millət yoxdur, onların daha neçə "qatı açılmamış” ölkə "kəşf edəcəyi” şübhə doğurmur.
Beləliklə, bir məşhur filmdə deyildiyi kimi, sabah "buşmenlərin, qottentotların” erməni bayrağı götürüb "Qarabağ” çığırdığını eşitsəniz təəccüblənməyin, proses ona doğru gedir...
Samirə SƏFƏROVA
