Bə­zi mə­mur­la­rın ya­zıl­ma­mış qa­nun­la­rı...

Xa­ri­ci öl­kə­də iş­lə­mək üçün tə­yi­nat al­mış­dım. Hə­min və­zi­fə­nin ic­ra­sı­na baş­la­maz­dan əv­vəl, ne­cə de­yər­lər, "pa­pa­ğı­mı qar­şı­ma qo­yub" fi­kir­ləş­dim ki, gə­rək elə iş­lə­yəm, özü­mü elə apa­ram ki, in­di­yə­dək gör­dü­yüm, da­im hə­ya­tı­ma, əsəb­lə­ri­mə, ya­şa­yı­şı­ma söz­lə ifa­də olun­ma­ya­caq də­rə­cə­də cid­di tə­sir gös­tə­rən bə­zi mə­mur­la­ra ox­şa­ma­yım. Ona gö­rə "bə­zi mə­mur­lar" ifa­də­si­ni iş­lə­di­rəm ki, bü­tün mə­mur­la­rı bu sı­ra­ya aid et­mək düz­gün ol­maz­dı.

Fi­kir­ləş­di­yim ki­mi də iş­lə­dim. 

... İşə baş­la­dı­ğım ilk gün türk po­lis əmək­da­şı ya­xın­la­şıb, hər­bi qay­da­da sa­lam ver­di və düp­bə­düz da­yan­dı qar­şım­da. So­ruş­dum ba­ğış­la­yın, siz kim­si­niz? De­di ki, mən si­zin qo­ru­ma­nız ola­ca­ğam. Bil­dir­dim ki, mə­nə qo­ru­ma la­zım de­yil, ba­za­ra, dü­ka­na, gəz­mə­yə qo­ru­ma ilə ge­də bil­mə­rəm. Həm də qar­daş öl­kə­də iş­lə­yə­cə­yəm...

Po­lis iş­çi­si­ni be­lə "yo­la sal­dım" get­di.

Bi­rin­ci gün­dən ida­rə­nin əmək­daş­la­rı­nı bir ye­rə yı­ğıb, on­la­ra de­dim:

- Biz ha­mı­mız Azər­bay­ca­nı təm­sil edi­rik. Mən də siz­lər­dən bi­ri­yəm. Sa­də­cə ola­raq, mə­nim ma­a­şım siz­lər­dən bir az çox­dur. Heç za­man çə­kin­mə­yin, nə sö­zü­nüz ol­sa, o də­qi­qə gə­lin, söy­lə­yin. Mə­nim qə­bul sa­a­tım-fi­la­nım ol­ma­ya­caq!

İş­lə­di­yim beş il dörd ay müd­də­tin­də be­lə də ol­du. Bü­tün əmək­daş­lar dost, qar­daş ki­mi iş­lə­yib, fə­a­liy­yət gös­tər­di­lər. İl­lər bo­yu ida­rə­də, bir­cə də­fə be­lə, söz-söh­bət ol­ma­dı. Min­lər­lə qo­na­ğı yük­sək sə­viy­yə­də qar­şı­la­yıb yo­la sal­dıq, on­la­rın bü­tün qay­ğı­la­rı ilə məş­ğul ol­duq.

Mə­nim əy­ləş­di­yim ota­ğın qa­pı­la­rı, bir qay­da ola­raq, hə­mi­şə açıq olur­du. Bir də­fə ya­nı­ma gə­lən həm­yer­li­lə­ri­miz­lə söh­bət edər­kən re­fe­rent xa­nım qa­pı­nı örtdü. Söh­bə­ti ya­rım­çıq qo­yub, qa­pı­nı aça­raq so­ruş­dum ki, qa­pı­nı ni­yə örtdü­nüz? O da nə­za­kət­lə bil­dir­di ki, "si­zə ma­ne ol­ma­sın­lar, ona gö­rə"... Mən isə za­ra­fat­la de­dim ki, "bi­lir­si­niz, xəl­vət iş gör­səm, qa­pı­nı özüm ör­tə­cə­yəm. Gə­rək, qa­pı hə­mi­şə xal­qın üzü­nə açıq ol­sun".

İl­lər keç­di, əmək­daş­la­rı­mız in­di­yə­dək be­lə "mü­dir" gör­mə­dik­lə­ri­ni söy­lə­yir­lər və doğ­ru­su­nu de­yim ki, bu­nu eşit­mək mə­nim üçün çox xoş­dur. Ye­ri gəl­miş­kən de­yim ki, öl­kə­lə­rin bi­rin­də iş­lə­yən Azər­bay­can sə­fi­ri ilə gö­rü­şü­müz­də onun di­lin­dən bu söz­lə­ri eşit­mi­şəm: "Bir ay­dan çox­dur sə­fir­li­yin iş­çi­lə­ri­ni qə­bul edə bil­mi­rəm". Çox tə­əc­cüb­lən­dim və o də­qi­qə də hə­min sə­fir gö­züm­dən düş­dü. İn­di­yə qə­dər onun sə­fir­lik­də nə iş­lə məş­ğul ol­du­ğu­nu, iş­çi­lə­ri qə­bul et­mə­yə ni­yə vaxt ta­pa bil­mə­di­yi­ni ba­şa dü­şə bil­mi­rəm.

Dip­lo­mat ki­mi işə baş­la­yan­da 48 ya­şım var idi və hə­yat­da özü­mə gö­rə çox gör­müş­düm. Bi­lir­dim ki, ömür qı­sa ol­du­ğu ki­mi, və­zi­fə də hə­mi­şə­lik de­yil, gəl­di-ge­dər­dir... Sə­nə nə qə­dər im­kan ve­ri­lib, ça­lış, in­san­la­ra xid­mət elə, yad­daş­lar­da əbə­di­lik qal...

La­kin öm­rüm bo­yu çox vaxt bu­nun ək­si­ni gör­mü­şəm və in­di də be­lə gö­rü­rəm. Gö­zü­mü açan­dan və­zi­fə­li şəxslə­rin ço­xu­nun qa­pı­sın­da boy­nu­nu bü­küb, sa­kit-səs­siz, sa­at­lar­la növ­bə göz­lə­yən adam­la­ra ba­xan­da qəl­bim ağ­rı­yıb. Hə­mi­şə dü­şün­mü­şəm, bu in­san­la­rın təq­si­ri nə­dir ki, na­zir­lər, rə­is­lər, mü­dir­lər, di­rek­tor­lar... on­la­rı qa­pı­la­rın­da bu qə­dər göz­lə­dir? Bu nə de­mək­dir? Özüm də me­şin də­ri­li qa­pı­lar ar­xa­sın­da çox qal­mı­şam, axı! Odur ki, in­di qə­bul­lar­da göz­lə­mə­yə da­ha səb­rim qal­ma­yıb.

Ya­vaş-ya­vaş "bö­yük­lə­rin" ni­yə be­lə et­dik­lə­ri­ni ba­şa düş­mə­yə baş­la­dım. Heç de­mə, on­lar in­san­la­rı ona gö­rə qa­pı­la­rın­da göz­lə­dir­lər ki, de­sin­lər, bəs "fi­lan­kəs bö­yük adam­dır, onun qə­bu­lu­na düş­mək o qə­dər də asan de­yil".

Tə­səv­vür edin, ida­rə­nin baş­çı­sı qar­şı­sın­da buğ­la­nan çay, mo­ni­tor da gö­zü­nün önün­də (heç bil­mi­rəm, ida­rə­lər­də mo­ni­tor nə­yə la­zım­dır), qə­bul ota­ğın­da növ­bə göz­lə­yən­lə­rə ba­xıb, çay­dan içə-içə ləz­zət alır. Onun qə­bu­lu­na düş­mək is­tə­yən­lər isə yor­ğun­luq­dan, əsəb­dən, na­ra­hat­lıq­dan, nə­ha­yət al­çal­maq­dan məc­bu­rən düş­dük­lə­ri və­ziy­yə­tə min də­fə, mil­yon də­fə nif­rin yağ­dı­rır! San­ki "ata­sın­dan, ba­ba­sın­dan qal­ma" kres­lo­su­na yay­xa­nıb "keyf elə­yən" mə­mu­run isə heç ve­ci­nə de­yil.

Hər­dən kö­mək­çi­si­nin şə­bə­kə te­le­fo­nu­nun düy­mə­si­ni ba­sıb "göz­lə­yir­lər" de­mə­si­nə, "qoy göz­lə­sin­lər" de­yə ca­vab ve­rir. Öz­lə­rin­dən və­zi­fə­də bö­yük olan şəxs gə­lən­də isə nə­in­ki ka­bi­net­dən tə­lə­sik çı­xır, hət­ta ida­rə­nin hə­yə­ti­nə gi­rən ma­şın­la­rı­nın qa­ba­ğı­na yü­yü­rür­lər. Be­lə­lə­ri, bö­yük və­zi­fə­li­lə­rin qar­şı­sın­da "tər­bi­yə­li uşaq" ki­mi da­ya­nır­lar, on­la­rın önün­də iki­qat əyi­lir­lər!

Əl­bət­tə, özün­dən yaş­da da, və­zi­fə­də də bö­yük olan­la­ra hör­mət et­mək, on­lar­la nə­za­kət­lə dav­ran­maq yax­şı­dır, bir şərtlə ki, on­lar bu­na la­yiq ol­sun­lar. Bəs, la­yiq ol­du­lar-ol­ma­dı­lar, on­la­rın qar­şı­sın­da dim­dik, əs­gər ki­mi da­yan­maq nə­dir? Hə, Şeyx Nəs­rul­lah de­miş­kən, "bu­ra­da mə­sə­lə bir ba­la­ca tül­dür", yə­ni in­cə­dir. Bu mü­dir­lər, rə­is­lər... ona gö­rə öz­lə­rin­dən bö­yük və­zi­fə­li­lə­rin qar­şı­sın­da "tər­bi­yə­li gö­rün­mə­yə" ça­lı­şır­lar ki, əy­ri iş­lə­ri var, qor­xur­lar və ya "bö­yük­lər" gə­lə­cək­də on­la­ra mü­da­fi­ə­çi ola bi­lər­lər, və­zi­fə­də qal­ma­la­rı­na kö­mək edə bi­lər­lər... Nə olar, "əl-əli yu­yar, əl də üzü". Bir ba­la­ca özü­nü aşa­ğı tut­san, əyil­sən, "xən­cə­ri­nin qa­şı düş­məz ki!"

Özün­dən bö­yü­yə "si­zə ürə­yi­mi ver­mə­yə ha­zı­ram", "evi­mi si­zə ba­ğış­la­ya­ram" de­yən­lə­rin ta­le­lə­ri göz qa­ba­ğın­da­dır. Ya­rın­ma­ğın də­rə­cə­si­nə ba­xın: "Mən fi­lan­kə­sin aya­ğı­nın to­zu da ola bil­mə­rəm!" Əs­lin­də hə­min mə­mur düz de­yir. O ayaq to­zu da de­yil! Özü-özü­nü yax­şı ta­nı­yır, axı!

Əl­lə­ri­ni id­man­çı­lar ki­mi çi­yin­lə­ri bə­ra­bə­ri ara­la­yıb, son­ra bərkdən-bərkdən bir-bi­ri­nə vu­ran (gu­ya, ki­şi­nin oğ­lu ürək­dən əl ça­lır) mə­mur­la­rı gö­rən­də adam ib­rət edir. Ha­mı əl ça­lır. Əl çal­maq da bir mə­də­niy­yət­dir. Gə­rək ha­ra­da, ki­mə, ne­cə əl çal­ma­ğı da bi­lə­sən. Əl çal­maq üçün "özü­nü öl­dü­rən­lər" da­ha çox pis əməl­lər­lə məş­ğul olan­lar­dır! Ümu­miy­yət­lə, mən hə­mi­şə de­mi­şəm, yaz­mı­şam və be­lə dü­şü­nü­rəm ki, yal­taq­lar bö­yük xə­ya­nət­kar olur­lar. On­la­rı döv­lət işi­nə ya­xın bu­rax­maq ol­maz!

Heç kim da­na bil­məz ki, və­zi­fə­yə la­yiq olan­lar çox­dur və on­lar hə­mi­şə xal­qın se­vim­li­si­nə çev­ri­lir, və­zi­fə­dən ge­dən­dən son­ra da heç za­man unu­dul­mur­lar. Xalq hə­mi­şə on­la­rı qo­ru­yur, da­im yük­sək tu­tur. Və­zi­fə­li şəx­sin öz və­zi­fə­si­ni ye­ri­nə ye­tir­mə­si onun xid­mə­ti bor­cu­dur. Gə­rək və­zi­fə­li şəxs hər şey­dən əv­vəl əsl in­san ol­sun, ona mü­ra­ci­ət edən­lə­rin ye­rin­də özü­nü gö­rə bil­sin.

Bə­zi və­zi­fə­li şəxslə­rin bir sı­ra "müs­bət" xü­su­siy­yət­lə­ri də olur. On­lar öz ida­rə­lə­rin­də kül­li ix­ti­yar sa­hib­lə­ri ol­duq­la­rın­dan elə dü­şü­nür­lər ki, ha­mı­dan çox bi­lir­lər, ha­mı­dan ağıl­lı­dır­lar, ha­mı­dan üs­tün­dür­lər, on­lar de­yən ol­ma­sa dün­ya da­ğı­la bi­lər. İş yer­lə­rin­də öz­lə­ri­ni elə apa­rır­lar ki, ha­mı on­lar­dan "tük sa­lır", yə­ni qor­xur. Tə­yi­nat alıb, işə gə­lən ki­mi, ka­ti­bə­lə­ri, kö­mək­çi­lə­ri, sü­rü­cü­lə­ri, mü­ha­sib­lə­ri, an­bar­dar­la­rı (?!) və kim­dən xoş­la­rı gəl­mir­sə, ha­mı­sı­nı iş­dən çı­xa­rır, öz adam­la­rı­nı işə gə­ti­rir­lər. Bu ha­ra­da ya­zı­lıb? İn­san­la­rı ni­yə işin­dən-gü­cün­dən elə­yir­lər? Hö­ku­mət baş­çı­sı-zad­dır­lar ki, də­yi­şən­də na­zir­lər-fi­lan­lar də­yiş­sin, ye­ni hö­ku­mət təş­kil olun­sun? Adı­nı da qo­yur­lar ki, "mən da­ha yax­şı kol­lek­tiv yı­ğı­ram". On­dan son­ra gə­lən də "köh­nə­nin" "yax­şı" he­sab et­dik­lə­ri­ni çı­xa­rıb, ye­ni "yax­şı"lar ta­pır... Bu, dün­ya­nın ha­ra­sın­da gö­rü­nüb?

İda­rə baş­çı­la­rı ağıl­lı, sa­vad­lı, şəx­siy­yət­li iş­çi­lə­ri qə­tiy­yən sev­mir­lər, çün­ki be­lə­lə­ri­ni gə­lə­cək­də öz yer­lə­ri­nə na­mi­zəd gö­rür­lər. Ça­lı­şır­lar ki, or­da-bur­da on­la­rı hör­mət­dən sal­sın­lar. İş­lə­dik­lə­ri və­zi­fə­dən ya aşa­ğı və­zi­fə­yə ke­çir­sin­lər, ya da ümu­miy­yət­lə, ida­rə­dən uzaq­laş­dır­sın­lar ki, "əl-ayaq­la­rı­na do­laş­ma­sın­lar". Ona gö­rə də, nə qə­dər lə­ya­qət­li adam­lar iş­siz-güc­süz qa­lır, on­la­rın müs­bət şəx­si key­fiy­yət­lə­ri hə­yat­la­rı­nın acı­na­caq­lı keç­mə­si­nin sə­bə­bi olur.

Bə­zi və­zi­fə­li şəxslər in­san­la­rın mü­ra­ci­ət­lə­ri­ni, əri­zə və şi­ka­yət­lə­ri­ni la­zı­mi ün­van­la­ra çat­dır­mır, ona gö­rə də mü­ra­ci­ət edən­lə­rə heç bir ca­vab ve­ril­mir. İn­san­lar da qa­lır il­lər­lə göz­lə­yə-göz­lə­yə. Ki­mi əsəb­dən xəs­tə­lə­nir, ki­mi sı­nır, ki­mi­nin ürə­yi partla­yır, ki­mi göz­lə­yə-göz­lə­yə qo­ca­lır, hə­yat­dan kö­çür. Hə­min və­zi­fə­li şəxslər də yə­qin ürək­lə­rin­də (bə­zən açıq söy­lə­yir­lər) de­yir­lər ki, "bun­dan da ca­nı­mız be­lə qur­tar­dı!" Şi­fa­hi xa­hiş­lər, te­le­fon zənglə­ri ilə mü­ra­ci­ət­lər də ai­diy­yə­ti or­qan­la­ra və ya şəxslə­rə çat­dı­rıl­mır. Ni­yə də çat­dır­sın­lar?! Əvə­zin­də öz adam­la­rı­nın xa­hi­şi­ni çat­dı­rar­lar da...

Fa­ci­ə­dir ki, ət­raf­da­kı in­san­lar bü­tün bun­la­rı gö­rə-gö­rə, bi­lə-bi­lə, bir kəl­mə də da­nış­mır­lar. Da­ha doğ­ru­su, da­nış­ma­ğa, la­yiq­li adam­la­rı mü­da­fiə et­mə­yə qor­xur­lar. Gö­rə­sən, qor­xa-qor­xa nə qə­dər ya­şa­maq olar?

Mə­mur nə­dir, ya­nın­da, ya qa­pı­sın­da qo­çu (bu­nu qo­ru­ma ki­mi də ba­şa düş­mək olar) sax­la­maq nə­dir? Siz özü­nü­zü kim­dən qo­ru­yur­su­nuz? Elə bu­ra­da­ca qeyd et­mək ye­ri­nə dü­şər­di ki, bir ne­çə il əv­vəl Ru­si­ya te­le­vi­zi­ya­la­rın­dan bi­ri mə­lu­mat ver­di ki, qo­ru­ma sax­la­dı­ğı­na, on­la­ra büd­cə­dən nə az, nə çox, 4 mil­yon rubldan çox və­sa­it ödə­di­yi­nə gö­rə Ni­ko­la­yev şə­hə­ri­nin me­ri məh­kə­mə­də ca­vab ver­mə­li ola­caq. Yük­sək döv­lət və­zi­fə­lə­rin­də iş­lə­yən­lə­rin qo­ru­ma­la­rı ol­ma­sı tə­bi­i­dir. Bəs, la­zım ol­ma­dı­ğı hal­da, bə­zi və­zi­fə­li şəxslə­rin qo­ru­ma­lar sax­la­ma­sı nə üçün­dür? De­mə­li, öz əməl­lə­ri­ni bi­lir­lər! Ki­mə isə pis­lik et­miş­lər, ki­min isə evi­ni yıx­mış­lar, ki­mi isə ağ­lar gü­nə qoy­muş­lar, ki­mi isə sat­mış­lar, ki­mi isə və­zi­fə­dən sal­maq üçün altdan-altdan iş­lər gör­müş­lər.

Möh­tə­rəm oxu­cu­lar, fi­kir ver­mi­si­niz­mi, bə­zi mə­mur­lar heç vaxt tək gə­zin­ti­yə çıx­mır­lar. Adam içə­ri­si­nə çı­xan­da hə­mi­şə yan­la­rın­da "qul­be­çə­lə­ri", on­la­ra xid­mət gös­tə­rən­lə­ri və s. olur. Biz də mə­mur ol­duq, be­lə şey­lər gör­mə­dik. Ba­za­ra da özü­müz get­dik, dü­ka­na da. Sü­rü­cü nə bi­lir, mən ne­cə ət is­tə­yi­rəm, uşaq­la­rım han­sı al­ma­dan ye­yir? Ya­zıq sü­rü­cü­lər əsir-ye­sir olub­lar bə­zi mə­mur­la­rın əl­lə­ri­nin al­tın­da! Hə­lə onu de­mi­rəm ki, bə­zi mü­dir­lə­rin, rə­is­lə­rin ida­rə ma­şın­la­rı on­la­rın ai­lə-uşaq­la­rı­na xid­mət edir. San­ki bə­zi təş­ki­lat­la­rın rəh­bər­lə­ri­ni ka­ti­bə­lər, kö­mək­çi­lər ida­rə edir. Mü­di­ri, rə­i­si gör­mək is­tə­sən, ay­lar­la zəng vu­rur­san, hər də­fə bir bə­ha­nə ilə sə­ni al­da­dı­rar ki, bəs, "mü­dir ic­las­da­dır", "mü­dir mü­şa­vi­rə­də­dir", "mü­dir xa­ri­ci öl­kə­də­dir", "mü­dir Mil­li Məc­lis­də­dir", "sədr Pre­zi­dent Apa­ra­tı­na ge­dib", "di­rek­to­run qo­na­ğı gə­lib", "rə­is xəs­tə­dir, on gün işə çıx­ma­ya­caq..." Üz var ey, bun­lar­da! Nə qor­xur­lar, nə çə­ki­nir­lər! Əs­lin­də bə­zən mü­dir­lər, rə­is­lər, "şef­lər" yer­lə­rin­də olur­lar, ka­ti­bə­lə­ri­nə, kö­mək­çi­lə­ri­nə ca­ma­a­tı al­dat­ma­ğı öz­lə­ri tap­şı­rır­lar. "Mən ki­mi de­səm, an­caq onu bir­ləş­di­rin mə­nim­lə!" Baş­qa­la­rın­dan xe­yir gəl­mir, axı! Hər ida­rə­yə gə­lən, zəng edən mü­dir­lə da­nı­şa bil­di­sə, onun ka­bi­ne­ti­nə gi­rə bil­di­sə, da­ha nə ol­du!? Bu rəh­bər­lər ba­şa düş­mək is­tə­mir­lər ki, on­la­rı xal­qa xid­mət et­mək üçün və­zi­fə­yə qo­yub­lar, və­zi­fə­yə ona gö­rə qoy­ma­yıb­lar ki, tək­cə qo­hum-qar­daş­la­rı­na, sü­la­lə­si­nə, dos­tu­na, ta­nı­şı­na xid­mət et­sin!

Bö­yük bir və­zi­fə­yə tə­yi­nat alan şəx­si təb­rik et­mək üçün hə­min gün ona zəng vur­dum, te­le­fo­nu özü gö­tür­dü. So­ruş­dum ki, "nə əcəb, te­le­fo­nu özü­nüz gö­tür­dü­nüz?" Ca­vab ver­di ki, "hə­mi­şə be­lə ola­caq". Son­ra­lar də­fə­lər­lə ona zəng vur­dum, nə­in­ki te­le­fo­nu özü gö­tür­mə­di, heç vaxt te­le­fo­na ca­vab ver­mə­di... Möh­tə­rəm oxu­cu­lar elə dü­şün­mə­sin­lər ki, hə­min şəxslə ara­mız so­yuq­dur, sa­də­cə ola­raq, o ba­şa dü­şür ki, mən­dən ona xe­yir yox­dur... Bir də və­zi­fə onu də­yi­şib...

Hə­lə be­lə mə­mur­la­rın toy­da, yas­da, ye­mək-iç­mək sto­lu ar­xa­sın­da öz­lə­ri­ni ne­cə apar­dıq­la­rı­nı gö­rə­si­niz... Bu boy­da ha­rın­lıq, lov­ğa­lıq, özü­nü bö­yük apar­maq ol­maz axı! Axı, heç kim siz­dən əs­kik ki­şi­nin oğ­lu de­yil! Özü­nü­zü bir az sa­də, tə­va­zö­kar, türklər de­miş, mü­tə­va­zi apar­sa­nız nə olar? Adam da pu­lu ilə, ma­şın­la­rı ilə, ev­lə­ri-eşik­lə­ri ilə, vil­la­la­rı ilə qür­rə­lə­nər­mi? Bun­la­rı ka­sıb-ku­su­bun gö­zü­nə so­xar­mı? "Ölün, çat­la­yın" əda­sı ilə hə­rə­kət edər­mi? Be­lə­lə­ri­nə an­caq bir ad qoy­maq olar: "Gör­mə­miş­lər!"

Bir də­fə İs­tan­bul­da Ata­türk Ha­va Li­ma­nın­da ba­la­ca boy­lu, çox sa­də ge­yim­li bir ki­şi ilə təy­ya­rə­dən dü­şüb av­to­bu­sa min­dim. De­yə­sən, o mə­ni ta­nı­yır­dı, mən isə onu gör­mə­miş­dim, ta­nı­mır­dım. So­ruş­du ki, "mə­ni ta­nı­yır­sı­nız?" Ca­vab ver­dim ki, "xeyr". De­di, "mən Hü­seyn Bay­raq­da­ram. Si­zin o Mil­li Məc­lis­dən aşa­ğı 4 hün­dür bi­na var ha, on­la­rı mən tik­dir­mi­şəm". Adı­nı çox eşit­miş­dim. Bi­lir­dim ki, o, dün­ya­nın çox öl­kə­sin­də, Tür­ki­yə­nin bü­tün gu­şə­lə­rin­də, o cüm­lə­dən Azər­bay­can­da bir sa­hib­kar ki­mi bö­yük iş­lər gör­müş­dür. La­kin nə qə­dər sa­də, tə­va­zö­kar bir in­san­dır. Ona gö­rə də onun­la gö­rü­şü heç za­man unut­mu­ram. Bi­zim­ki­lə­rin isə bir az pul­la­rı olan­da elə bi­lir­lər ye­ri-gö­yü bun­lar ya­ra­dıb­lar! Tə­əs­süf! Çox tə­əs­süf! Am­ma dün­ya də­yi­şir. Yə­qin gə­lə­cək­də be­lə ol­ma­ya­caq...

Xey­rəd­din QO­CA