Bu gün-11 yanvar Aygün Səmədzadənin dünyaya gəldiyi gündür. Adının qarşısına çox təltiflər yazmaq olar. Məncə bir mahnısının adını yazmaq yetərlidir. Adam var adının qarşısına fəxri-fərmanları belə yazdırır, çünki yaddaqalan yaratdığı yoxdu. Elə bilirəm onlar onlar eləcə günləri yaşayırlar.
Əslində hər kəs, bütün canlılar müəyyən bir zaman-bir ömür yaşayır. Amma bunun əks tərəfi də var: Biz zamanı yaşamamalıyıq – yaşatmalıyıq. Yaşayan və yaşadanlar var. Əsas məna – dünyaya gəlişin mənası zamanı yaşatmaqdır. Hamıya nəsib deyil. Hər kəs bacarmır. Hər kəsin qismətinə düşməyib. Əsrləri bu günümüzə daşıyan adamlar-tarixi şəxsiyyətlər var. Özü tarix olanlar. Aristoteldən danışanda b.e.ə deyirik. Adam nə qədər dahi olmalıdır ki, b. e. ə-i yaşatsın. Tarix onu yox, o, tarixi yaşatsın. Adam hansı beynə sahib olmalıdır ki, necə Demokrit olmalıdır ki, bu gün süni intelekt yaradan elmin-fizikanın əsrlərlə araşdırdığı atom haqqında fikir yürütsün? Zaman acizdi onların qarşısında.
Belə adamlar günləri, illəri, əsrləri yaşadanlardır. Onun-Aygün Səmədzadənin haqqında da belə düşünürəm. Bu illəri, bu əsri yaşadacaq. Bu illər onu yaşatmayacaq, o yaşadacaq. Bütün yaradıcılar kimi. O, “Eşq yağışı” kimi yağacaq, “hər yerdən görünəcək”. “Layla” kimi “Ruhumuz-a qovuşacaq”. “Bakı haqqında nağıl” olacaq, “Bu dünyanı nağıl biləcək”. “Türküstan ordusuna” güvənib “Türküstan” sevdasıyla “Yol gedirəm” deyəcək. “Zəfər nəğməsi” olacaq. Və içimizdən bir səs “Unuda bilmirəm” pıçıldayacaq.
Ən qorxulu düşmənlər vətən xainləridir. Ədəbiyyatımıza, musiqimizə xəyanət də vətənə, xalqa xəyanətdir. Indi fərqinə varmadan, ya qəsdən hədsiz bəsit sözləri, bayağı musiqiləri həyatımıza, beynimizə dürtməyə çalışanların utanmadığı bu xainlərin “pəhpəh” lə qol-qanad açdığı bir zamanda sənət naminə yaşayan, yaradan bu xanımı çox sevirəm. Məsələ təkcə istedadında deyil. Düşüncəsində, ağlında, savadındadır. Cəsarətində, bir əsgər, bir general hünəri ilə döyüşməyindədir. Vətəni sevməyindədir. Yaşatdığı “Azərbaycan” sevgisindədir. Özü bir məktəbdir və sənət məktəbi yaradır. Sənətə gələn, sənətdə yol almağa başlayan istedadlı cavanları seçir, dayaq olur, ucada olmasına çalışır. Onunla işləyənlər, mahnılarını oxuyanlar musiqinin əsil sirrini anlayırlar. Sosial şəbəkədə bəyənmə, hətta pul qazanmaq xətrinə cılızlaşmırlar. Kaşki hər sahədə istedadlara dayaq olanlar olaydı.
O mənim üçün yalnız sözü, musiqimizi qoruyan bir bəstəkar deyil, əli silahlı bir əsgər, bir general, bir hərbiçidir. Çünki o Vətənimizi məhv olmağa, dağılmağa qoymur- qoruyur. O, hər notuyla “Azərbaycan” deyir. Və mən hər gün ona deyirəm:
Yarpaqlar titrəsəsə, bil ki, səsimdi. Sənə pıçıldaram “var ol” əzizim. Sənin var olmağın mənim bəsimdi, elə varlığınçün “sağ ol” əzizim.
Kamalə Abiyeva
