(Dördüncü yazı)
Bilirik ki, ermənilərin qəfil törətdikləri Tovuz hadisələrindən sonra 27 sentyabr 2020-ci ildə Azərbaycanın hünərvər sərkərdəsi, Ali Baş Komandan İlham Əliyevin əmri ilə başlanan əks-hücum əməliyyatı Azərbaycan xalqının çoxdan gözlədiyi qətiyyətli addım kimi tarixə düşdü və həmin an xalq bütünlüklə könüllü surətdə Ordumuzun ətrafında sıx birləşdi.
Erməni vəhşiliyi, xüsusən də Azərbaycanımızın qəhrəman oğlu general-mayor Polad Həşimovun xain terror aktına məruz qalması xalqımızda necə hiddət yaratdısa, hamı nir nəfər kimi ayağa qalxdı, Bakı küçələri əlləri bayraqlı insanlarla doldu.
Beləliklə, 27 sentyabr 2020-ci ildə Vətən müharibəsi başlandı. Minlərlə Vətən oğlu bu müharibənin iştirakçısı oldu. Onlardan biri də Tahirov Vüsal Mehdi oğlu idi. O da müsəlləh əsgər kimi snayperinə sığınıb erməni quldurlarına qan uddurdu, onları torpaqlarımıza göz dikdikləri üçün peşman etdi…
Vətən müharibəsi cəmi 44 gün çəkdi. Sonrakı aylarda ermənilər terror aktları törətdilər və buna cavab olaraq Ali Baş Komandanımız Qarabağda lokal xarakterli antiterror əməliyyatlarının başlanmasına dair əmr verdi və Azərbaycan Ordusu tarixi torpaqlarımızı erməni hərbi quldur birləşmələrindən tam azad etdi.
Vətən müharibəsi və antiterror əməliyyatlarında xalqımız üç mindən çox şəhid verdi. Bu şəhidlərin qanları hesabına Azərbaycan öz ərazi bütövlüyünü təmin etdi, erməni işğalında olan torpaqlarımız yad ünsürlərdən təmizləndi. Bu şərəfli işdə adları tarixin daş salnamələrinə qızıl hərflərlə yazılmış igid oğullarımızın, onların timsalında Tahirov Vüsal Mehdi oğlunun adı, şücaət və mərdliyi əsl dastana çevrildi.
Vüsal Tahirov (da bütün şəhid oğulların timsalında) Vətən naminə hər şeyindən - həyatından, gözəl arzularından, yaşamaq istəyindən, - sən mənim fəxrimsən, - deyən atasından, - sən əsl Vətən oğlusan, - deyən anasından, hər dəfə köksünə sığınarkən uşaqlaşan, kövrəlib ağlayan bacılarından, bir sözlə, şirin canından keçdi... Vüsal kimi qəhrəman oğullarla bu gün təkcə ailələri, doğmaları deyil, bütövlükdə Vətən qürur duyur, əbədi xatirələrinə sonsuz ehtiram bildirir.
***
Tarixən savaş görən xalqımızı müharibələr sarsıda bilmədi və bilməz də… Sanki bu xalq məhz mübarizə aparmaq, çətinliklərə sinə gərmək, pis qonşularla imtahan olunmaq… üçün yaranıb.
Xoş haldır ki, təkcə 44 günlük müharibədə deyil, bütün fövqəladə hallarda Azərbaycan öz mübarizə əzmini fədakarcasına nümayiş etdirib və bu gün də bu ənənə davam etdirilir.
Dünyanın əksər ölkələri, bəllidir ki, Vətən müharibəsini qələbə ilə başa vurduğu üçün Azərbaycanı, Azərbaycan Ordusunu ürəkdən alqışladı. Bu, dövlətimizin dünya arenasındakı təntənəsidir, buna görə (yuxarıda dediyimiz kimi) ümummilli lider Heydər Əliyevə, ölkə başçısı İlham Əliyevə və cəsur oğullarımıza sonsuz minnətdarıq.
Vüsal Tahirov kimi cəsur oğullar Vətən uğrunda canlarını fəda etməklə şəhidlik zirvəsinə ucaldılar, bu, qəhrəmanlıq fitrətidir, fəqət bu cəsur Azərbaycan cəngavərləri həm də öz yoxluqları ilə neçə-neçə insanın gözlərini ağlar qoydular. Nə xoş ki, indi onların müqəddəs qanları ilə suvarılmış torpaqlarımızın rəngi bayrağımızdakı rəng qədər qatıdır. Bu, hər birimizə misilsiz şərəf hissi yaşadır.
Vüsal Tahirov Vətənin qoynunda ölməyi özünə şərəf bildi, bunun üçün o, hər birimizin qürur və and yeridir.
Dini məxəzlərdə də deyilir, biz də bir neçə dəfə təkrar vurğulamışıq ki, şəhidlik ən ali zirvə, hamının yetə bilmədiyi ucalıqdır. Bütün fövqlərdə şəhidlik uca məqam sayılır. Gülümsər şəkilləri, müqəddəs ruhu önündə baş əydiyimiz Vüsal Tahirov da o yüksək məqama çatıb, milyonların ürəyində məskən salıb. O, işğal altındakı torpaqlarımızı düşməndən azad edəcəyinə and içdi, canını ana dediyi Vətən üçün fəda etdi, Vətən də onun şəhadətini sonsuzadək öz canında tutacağına dair and içib...
Vüsal Tahirov torpaqlarımızın illərlə erməni tapdağında qalmasına dözə bilməyən əsl kişilərdən biri idi. Bu səbəbdən onun gözlərinə doldurduğu kini-küdurəti hətta ən şad günündə də hiss etmək olurdu. Erməni təxribatlarına cavab olaraq başlanan Vətən müharibəsi zamanı o, gözlərindəki kini və küdurəti ermənilərin üzərinə boşalda bildi.
Müharibə 44 günə başa çatdı, işğal altındakı torpaqlarımız geri alındı. Lakin Vüsal Tahirov minlərlə şərəf-şan sahibi kimi şəhadətə ucaldı, içində təlatümə gələn torpaq yanğısını söndürdü. Bir sözlə, arzusuna çatdı...
...Vüsal Tahirov indi Azərbaycan adlı məmləkətin parlaq səmalarında bərq vuran qeyrətli, qəhrəman Vətən oğullarından biridir.
Haqqında danışanlar bildirirlər ki, Vüsal Tahirov Vətən adı gələndə farağat durar, özünə səliqə-səhman verərdi. Bəllidir ki, onun günəş qədər parlaq olan qəlbində Vətən adı həmişə ən yüksək pillədə olub. O, vətənə vurğunluğu sayəsində də vətənin ən sadiq oğullarından birinə çevrildi, əbədiyyət yolçularından biri oldu. Bu gün onun işıqlı siması bütün ürəkləri, qəlbləri fəth edir. O, bu gün ölməzliyin ən uca məqamında oturub… Duyğuları, hisləri onu Vətən üçün fədai etmişdi. Onun ən narahat günləri Vətən naminə idi. O, torpaqlarımızın işğal altında qalmasına, kişiliyimizin, qürurumuzun sınmasına heç vəchlə dözmürdü. Bircə məqsədi, bircə amalı vardı: müharibə başlasın, ermənilərə 30 illik qəddarlığın əvəzini versin…
Vüsal və onun kimi minlərlə qəhrəman oğulun bu arzusu gerçəyə çevrildi, müharibə başlandı və torpaqlarımız geri alındı...
İkinci Fəxri xiyabandayıq. Gözlərimizi də, baxışlarımızı da olduqca səssiz, lal bir sükut sarıb. Yan-yana düzülmüş pərişan məzarlar bizi öz məcrasında əməlli-başlı sıxır...
İlahi, necə qəhrəmanlar yatır bu xiyabanda!...
Vaxt, kəpənək sürəti ilə bizi qəhrəman kəşfiyyatçı Tahirov Vüsal Mehdi oğlunun məzarının qarşısına gətirir. Cəsarətsiz baxışlarla gözlərini Vətən sevgisi sarmış şəhidimizin çöhrəsinə baxırıq. Qəfil fərqinə varırıq ki, qəhrəman oğulların çöhrələri də tamam başqa cür olur...
Vüsal Tahirovun ruhuna salavat çəkir, içimizdə dualar edirik. Barmaqlarımızın arasındakı qərənfillər məzar daşının üstündə titrək görkəm alır. Qeybdən gələn aşağıdakı misralar isə bizi öz ahənginə bulaşdırır...
Şəhər böyük, adam çox,
Hanı Nuhun əzabı?
Burda boşluq qıy vurur,
Bir də ruhun əzabı.
Təkliklə üz-üzəyəm,
Qəfil sönür şam da, eh.
Mey turş əcəl suyudu,
Sehir də yox camda, eh.
Oxu alın yazımı,
Gözlərini yumma, get.
Bağışlanmaz günaham,
Məndən kömək umma, get.
Bulanıqdı üst-başım,
Üz yoxdu baxım nura.
Şəhər dərin bir quyu,
Mən səhv düşmüşəm bura.
Vüsal Tahirovun məzarından qopan rahatlıq bizi düşdüyümüz əndişələrdən qurtarsa da, Vətən üçün heç nə edə bilmədiyimizə görə özümüzü bərk qınayırıq. Ruhumuz da elə bu misraların təsiri ilə titrəmək zorunda qalır: “Bulanıqdı üst-başım, Üz yoxdu baxım nura”... O nur dediyimiz qəhrəman şəhidimizin gözlərinin içindən pərvaz edərək bütün çöhrəsinə yayılıb...
Vüsalın məzarından aralanıb digər şəhid oğullara salam verir, əllərimizi yuxarı qaldırır, onlar üçün dua edirik. Bizə elə gəlir ki, əllərimiz duadan pörtür, elə zənn edirik ki, dualar baxtı yubadır... Necə ki, saat əhvaldan düşür, əqrəblər bilərəkdən vaxtı yubadır...
İlahi, bu xiyabanda nəzərlər necə də soyuqdur... Burada pərilər göz-gözə durub, ancaq düşünmürük ki, bu hal Allaha xoşdu... Acı hislərin qoynunda çabalaya-çabalaya mərmər qəbirlərə baxırıq, hər əsgər bir taledə, bir biçimdə; birinin qucağı dolu, birinin beşiyi boşdur...
Bu məqamda yenə susuruq, əlimizdən başqa bir şey gəlmir. Bir də baxırıq ki, elə Allah da susur...
Sizcə, şəhid məzarı qarşısında (hətta) beş-on dəqiqə rahat dayanmaq asanmı?
(Ardı var)
Hikmət Məlikzadə
