Sevdalanmışlar

Tarix: 05.03.2014 / 12:04
Bölmə: Mədəniyyət

Haqqa imrənən, insan vücudunun vəhdətini dörd əməldə birləşdirərək, onlar can, din, iman, bir də nəfsimdir deyən böyük türk şairi və sufisi Yunus İmrəni anladan filmin qalasına toplaşdıq bir axşam. Ruhumuzun ehtiyac duyduğu yerdəydik. Can, qan qardaşlarımızla, sevdalı ürəklərimizlə. Böyük Yaradan bir daha ayırmasın. Filmin pərdəsi açılınca ruhumuz təslim oldu eşqin səsinə. Yükü sevdaydı, işığıydı, nurlanmış ruhlar idi filmin. Haqq adlı aşiqin məşuqi idi Yunus İmrə: Halal qıldı maşuqa aşık öz qanını, Maşuq naqşından oxuyar aşq yeri öz Quranını Yəni eşqin və aşiqin müqəddəs yeri Qurani-Kərimdir deyərək özünü axtarmaq, özünə qovuşmaq üçün əbədi yola çıxır gənc aşiq, ürəyini, könlünü də bu "məşuqəyə" təslim edir. Həqiqəti, eşqi, sevdanı insanlara anlatmaq, cahanı sevgiylə sarmaq üçün. İnsanlıq təməlindən qopmasın deyə, Yer üzü cahillikdən, köləlikdən xilas olsun, insanın ruhu azad olsun, nəfsini yenə bilsin deyə. Mütləq varlıq olan Yaradana məxsus oldu, Ona sevdalandı, bütün zamanların insanı oldu İlahi eşqiylə Yunus İmrə. Yüzillərdir bu səsin hənirtisinə isinir könüllər, onu arayanların yanındadır bu səs: "Min il də sonra bizə ehtiyacı olanların yanında olacağıq!" demişdi mürşidimiz Şəmsi Təbrizi. Məqsədiniz insan evladının nəfsini, könlünü, hissini, ruhunu köləlikdən, cahillikdən qurtarıb da yerini kamil sevgiylə, atəşlə, eşqlə doldurmaq, cahanı işıqlandırmaq idi. Siz Qüdrətdən görəvləndirilmişdiniz SEVDALILAR! Davranışlarınızla, düşüncənizlə insanı ucaltmaq, dəyərini artırmaq istədiniz. İnsan ən ucadır dediniz, Allah yaradarkən ona imanla bərabər öz mahiyyətini anlamaq təfəkkürü də verib. Bunu anlarsa, insan övladı vəhdət olur dediniz. Cüneyd Bağdadi deyirdi ki "...Qulun sonu əvvəlinə dönər, olmamışdan əvvəl olduğu kimi görünər anladığı zaman". Çünki o zaman insanın ruhu, təfəkkürü azad olur, əsil olur, kamil olur. Siz olmamışdan əvvəl necə görünürdünüzsə, eləcə də yaşadınız dünyanızı. Bu yolu cəhənnəmdən qorxduğunuz üçün getmədiniz, cənnətə düşməyi də düşünmədiniz. Allaha, həqiqiətə, gözəlliyə, işığa sevdalandığınız üçün getdiniz. Eşq bəzən xardal dənəsində, bir parça odunda, bir qar topasında, bir daş dəyirmanında idi. Nə fərq edər ki, Siz aşiq idiniz, qovuşmaq üçün daş dəyirmanından da keçərdiniz, odun da daşıyardınız, bir buğda dənəsində cahan boyda eşq arayardınız. Heç usanmadan, yorulmadan bu yolçuluğu başa vardınız. Könüllərə sevdalandınız, əsl dost üzünü qiblə sandınız, Allahın işartıları təcəlli etdi nurlu üzünüzdə. Həqiqətin yolları dardır, amma püskürən atəş var orada, dərin çöllüklər var. Siz atəşlərdən keçərək həqiqətin dərkinə getdiniz. Sonunda bu sevdanız dünyanın mənəviyyatını, əxlaqını dəyişdi. İnsanlığı təsiriniz altına aldınız eşqinizin səsiylə. Mevlana Cəlaləddin Rumidən başlayaraq insana: "Comərdlik və yardım etməkdə axar su kimi ol, şəfqət və mərhəmətdə Günəş kimi ol, başqalarının qüsurunu örtməkdə gecə kimi ol, təvazökarlıqda torpaq kimi, xoşgörülükdə, dözümlülükdə dəniz kimi ol, ya olduğun kimi görün, ya göründüyün kimi ol" dediniz Dostun, düşmənin, zənginliyin, kasıblığın və hər cür nəsnənin çox yaxınında olduğunu, qapısının önündə dayandığını anlatdınız insana. Lakin sevgiylə nifrət daha yaxında, damarınızdadır dediniz. Hansını daha çox bəslərsəniz, qulluq göstərərsəniz, o da sizə xidmət edər, o da sizi bəslər dediniz və bu seçimi insan oğlunun özünə buraxdınız. Beləcə, əsrlər əvvəl gəldiniz, İlahi vəzifənizi icra etdiniz və hələ də yolunuza davam edirsiniz. İnsanlıq var olduqca Siz yaşayacaqsınız. ... Bu gün dünyamızın sizə ehtiyacı var, sevdalılar! Qaranlığımızdan sabahlarımız açılmır, gecələr doğulur gecələrimizdən. Dörd tərəfimizdə bir işartı görünmür. Cəhalət sarmış bəşəri, yollarımız sizin getdiyiniz eşq yolları deyil, bir məhşərdir. Canımızda gəzdirdiyimiz ruhumuz əzgin və yorğundu, ağır yükdür gəzdirdiyimiz. Sevdasız, işıqsız, atəşsiz. İlahi sevdayla da yüklənməyib nə yazıq. Canımız ruhumuza, ruhumuz canımıza zindandır. Aşikar olan o ki, uzaq düşdük sizdən. Sizin kimi eşq atəşində yana bilmədik, şər atəşində yanırıq. O üzdən illərdir qara günlərimiz ağ günlərimizi daş-qalaq edir. Dünyanın bol-bol silahı-sursatı, topu-tüfəngi, insanlığı göz qırpımında Yer üzündən silən silahlar, nüvələr yaradırıq. Ovuc boyda sevgi yarada bilmirik. İşıqlı ruhunuzla yenidən gəlin. Göyərmək üçün torpağın suya ehtiyacı olduğu qədər ehtiyacımız var sizə, aşiqlər. Bir bizim tərəfdən də keçsənizə... ... Film bitdi, hər kəs yerində oturduğu kimi qaldı, qalxmadı. Düz səkkiz əsr yaşadıq film boyu. Ruhumuz işıqlanmışdı, Könüllərimizdə Şəmsi Təbrizinin, Bektaşın, Ruminin, Tapdıq İmrənin, Yunus İmrənin sevdası pöhrələndi.