.jpg)
Məlumdur ki, xristianlığın əsas qayəsi İsa Məsihin günahları bağışlama missiyasına inam, Qiyamətə və Məsihin qiyamətdə zühür edəcəyinə inam, Allahın ədalətli məhkəməsinə və ədalətli quruluşun yaradılacağına inamdır. I əsrin 1-ci yarısında həz.İsa tərəfindən yaradılan xristianlıq, I əsrin 2-ci yarısında Roma imperiyasının şimal əyalətlərində yayılıb. İlk olaraq bu dinin daşıyıcıları yəhudilər, az sonra isə müxtəlif etnik qruplar olub.
Erkən xristianlığın patristikasını - teoloji, dini, sosial-siyasi doktrinasını İskəndəriyyəli Filon (v.e.50) hazırlayıb. Xristianlığ məhz Filonun ilahi loqos (söz, fikir, təlim)-Allah ilə insanlar arasında vasitəçi, məsiha (xilaskar; xristianlıqda Məsih, şiəlikdə 12-ci imam məsiha sayılır) haqqında təlimini özündə əxz etdirib. Həmin səbəbdən F.Engels (v.e 1895) onu xristianlığın atası adlandırıb.
Erkən xristianlığın digər mühüm ideya mənbəyi Romalı Senekanın (v.e.65) metafizik fəlsəfəsidir. Bu fəlsəfədə əsas prinsip insanların öz həyatlarını vahid kosmos qanunlarına tabe etdirməsidir. Erkən xristianlıqda müxtəlif qruplar, cərəyanlar arasında dini məsələlər, xüsusən Məsihin təbiəti barədə yekdil fikir olmasa da, onları imperiyaya nifrət, Məsihin rəhbərliyilə "ilahi padşahlığın" yaranacağına ümid birləşdirirdi.
Bütpərəst imperatorun xristianlığı dəstəkləməsinin səbəbləri
Lakin nifrətdən doğan bu ümid həmişə təqiblərlə müşayiət olunub. O dövrdə cəmiyyət çox ciddi piramida şəklində struklaşmışdı. Saysız - hesabsız qullar piramidanın əsasında, imperator isə külli ixtiyar sahibi kimi piramidanın başında idi. Quldarlıq dövrünün mahiyyətindən irəli gələn istismar, xristianlığı təzəcə qəbul etmiş inanclı bəndələr üçün daha dözülməz idi. Artıq III əsrdə, imperator Diokletian Qay Avreliy (v.e.313) dövründə xristianları təqib edən xüsusi qurum yaradılmışdı. Tarixçi Laktansiy (v.e.325) "Təqibçilərə ölüm" kitabında yazıb: "İmperator sarayında yanğın xristianların təqibini daha da gücləndirdi". Ümumiyyətlə 303-311-ci illərdəki təqiblər xristian tarixində "əzabkeşlər erası" kimi yadda qalıb. İman və azadlıq uğrunda ölüm - dirim üsyanları Diokletianın 305-ci ildə taxtdan könüllü imtinasına(?!) səbəb oldu və 0,8 ildən sonra 313-cü ildə kimsəsiz bir adam kimi vəfat etdi.
Həmin dövrdə imperatorluq uğrunda mübarizə əsasən Konstantin və Maksensiya arasında idi. Xristianlar Konstantini inandırmışdılar ki, Allah onunladır və döyüş onun qələbəsilə qurtaracaq. 27 oktyabr 312-ci ildəki döyüşdə xristianların amansız düşməni Maksensiya öldürüldü. Onun meyidini Tibr çayı bu günə kimi gizlədib. Həmin epoxanın hər iki xronisti - Laktensiy və Evseviy Kesariyskiy (v.e.340) yazıb ki, Konstantinin qələbəsinə səbəb, onun yuxuda Məsihə işarə edə "X" simvolunu görməsi olub.
Laktinsiy yazır: "Döyüşün əvvəlində Maksensiyanın ordusu üstün idi. Az sonra Konstantin cuşə gəlib şəhərin lap yaxınına gəldi. Kontantinə yuxada deyilmişdi ki, əsgərlərinin qalxanlarına Xristosun adının ilk hərfini yazdırsın". Kesariyesiy isə bu möcüzəni belə şərh edir: "İmperator mənə dedi: Günün 2-ci yarısında, Günəşin batmasından bir az əvvəl Günəşin üstündə xaç şəkli və yazı gördüm. Yazıda deyilirdi": İndi sən qalib gələcəksən! Bu işarəni əsgərlərim də gördü. Gecə yatarkən yuxuda mənim yanıma həmin işarə ilə Xristos gəldi". Sonradan senat imperatorun bu qələbəsinin "İlahidən" olduğunu rəsmən təsdiqlədi.
Kilsə bütpərəst imperatoru özünün xarici məsələlər üzrə yepiskopu seçdi
Mütləq hakimiyyətə malik olan Konstantin kəbinsiz evlənməyi, çarmıxa çəkilməyi, heyvanların daxili orqanları ilə fala baxmağı qadağan etdi. Yəhudi, bütpərəst və xristianların inanclarına hörmət edən imperator, yəhudilərə xristianlığı qəbul edən yəhudiləri daş-qalaq etməyi qadağan etdi. 321-ci ildə bazar günü "Allah günü" kimi bayram və istirahət günü elan edildi. Bazar gününün "Allah günü" (Məsihin göyə çəkilməsi) qəbul edilməsi Konstantin daxil olmaqla Günəşə (Günəş allahı Apollona) sitayiş edənləri də qane edirdi. Çünki onlar da bazar gününü - "Günəş günü"nü istirahət günü qəbul etmişdi. Qeyd edək ki, "Günəş günü" termini (Copptaq (zonntaq) alman, Sindau (sandi) ingilis dilində) "bazar günü" kimi bu gün də xristian dinini qəbul edən alman və ingilissakson xalqlarının təqvimlərində istifadə edilir.
Lakin Konstantin bununla kifayətlənmədi. O, imperiyanı və özünün taxt-tacını qorumaq məqsədilə "ümumdünya" adı altında ümumimperiya dini toplantı keçirməyi qərara aldı. Özü Həz.İsanın təbiətilə bağlı teoloji disputlarda iştirak etməsə də, fəqət toplantı hələ də bütpərəst olan Konstantinin rəhbərliyi və diqtəsilə keçdi (20 may 325-ci il, Nikey şəh.). Toplantı əslində din sferasının dövlətin əlində təmərküzləşməsi məqsədini güdürdü. Din xadimlərinin bütpərəst imperatoru "Kilsənin xarici məsələlər üzrə yepiskop" seçməsi isə həm Konstantinin xristianlar arasında xarizmasından, həm də kilsənin metodik surətdə özünü dirçəltməsindən xəbər verirdi. Həmin dövrdə dini və siyasi institutlar bir-birilə o qədər üzvi əlaqədə idi ki, hətta bəzi teoloqlar Məsihin "Allah padşahlığı" sözünün "Konstantın padşahlığı" ilə reallaşacağına inanırdılar.
Nikey toplantısını bağlayan Konstantin imperiya ərazisində olan bütün kilsələrə müraciət etdi. Müraciətdə deyilirdi: "Məğlubedilməz, əzəmətli və müqəddəs Konstantindən bütün kilsələrə! Dövlətin xoşbəxt durumu məndə əminlik yaratdı ki, qazandığım bütün nəaliyyətlər qüdrətli Allahın mənə olan lütvüdür. Bundan sonra mən ancaq bir-yeganə inam ilə hər şeyə qadir olan Allahı sevməli və bu sevgini imanlı bəndələrə aşımalıyam".
Az sonra Konstantin imperiyanın mərkəzini Romadan şərqə, Bosfora yaxın, gələcəkdə yaranan Bizansa köçürməyə başladı. Buna səbəb: 1) Şərqdə xristianlığı qəbul edənlərin, deməli Konstantini dəstəkləyənlərin sayının Qərbdəkindən 2 dəfə çox olması; 2) İrandan gələn təhlükəyə çevik cavab vermək; 3) Şərqin coğrafi baxımdan daha perspektivli iqtisadi məkan olması və s. amillər idi. Beləliklə, tikiləcək yeni paytaxtda imperatorun adını əbədiləşdirmək üçün 326-cı ildə Konstantinopolun özülü qoyuldu. Tikintisi 330-cu ildə sona çatan Konstantinopolda Konstantinin Günəş allahı Apollon şəklində heykəli qoyuldu. Qeyd edək ki, Şərqi imperiyanın mərkəzi olan bu şəhər, 1453-ci ildən Osmanlı imperiyasının paytaxtı kimi İstanbul (yunanca - şəhərə gedirəm) adlanıb. Əvvəli bütpərəst sonu xristian olan Konstantin 22 may 337-ci ildə, Sasanilər nümayəndəsi İran şahı II Şapura (v.e.379) qarşı yürüşdən qabaq ölüb. O, ölüm ərəfəsi xaç suyuna salınıb.
Həz.İsanın həvariləri
Qeyd edildiyi kimi, ilkin xristianlığın patristikasını hazırlayan Filon və Seneka olub. Lakin istər İsa(ə)-nin sağlığında, istərsə də onun Allah dərgahına getməsindən sonra ilkin xristianlığı bilavasitə təbliğ və təşviq edənlər məhz Məsihin həvariləri (şagirdləri) olub.
Allahu-Təalənin İsa(ə)-yə nazil etdiyi İncilin təhrif olunmasında həvarilərin də müəyyən dərəcədə rolu olmasına baxmayaraq, fəqət erkən xristianlıq məhz onların əməli missioner fədakarlığı nəticəsində inkişaf edib. Həvarilər təbliği zor gücünə deyil, inandırıcı dəlillərlə apardığına görə, onlar nəinki bütpərəstlərin və yəhudilərin müqavimətini dəf edib əksinə, onları xristian dininə cəlb etməklə xristianlığı uğurla yayıblar. Həvarilər haqqında tarixçi Vasiliy (v.e.379) yazıb: "Onların çoxu öz əmlakını kasıblara verərək vətənini tərk etdikdən sonra Məsihin təlimini digər ölkələrdə yayıblar". Qurani-Kərim həvarilərin fəaliyyətini və onların imanlı bəndələr olmasını belə bəyan edir: "Xatırla ki, o zaman həvarilərə: "Mənə və Peyğəmbərimə iman gətirin!" - deyə əmr etmişdik. Onlar isə: "Bizim (Sənə və Peyğəmbərinə) itaətkar kəslər olmağımıza şahid ol!" - deyə cavab vermişdilər" (Məidə 113).
Həz.İsa ilk şagirdlərini Kopernaumdakı bir balıqçı ailəsində tapıb. Bu ailədə iki qardaşın - Şimon və Andreyin ona olan məhəbbəti Məsih məktəbinin əsasını qoydu. Şimon Əhdi Cədidə (İncilə) daxil olan yazılarda həvari Pyotr kimi göstərilib. Pyotr evli olub, iki övladı, arvadı və anası ilə yaşayıb. Məsih bu ailəni sevdiyinə görə, çox vaxt onlarda qalıb. Andrey isə əvvəl İsa(ə)-nin müasiri vəftizçi Yəhya(ə)-nin şagirdi olub. O, Həz.Yəhyanın başı kəsildikdən sonra İsa(ə)-yə qoşulub. Peyğəmbərin sonrakı 2 şagirdi - Yaqub və Yəhya da balıqçı ailəsindən olub. Həz.İsanın qalan şagirdləri bunlardır: Yəhya, Yəhudə, Filip, Varfolomey, Matvey, Foma, Simon və İsa(ə)-ni yəhudilərin təhrikilə imperator canişinin əlinə verən satqın Yəhudə İskariot.
"Xristianlıq İsasız da yarana bilərdi, fəqət Pavelsiz yox"
İsa(ə)-nin təliminin təbliğində rəsmi 12 (burada 12 rəqəmi İsrail oğullarının 12 qoluna işarə edən simvolikadır) həvari siyahısına daxil edilməyən və milliyyətçi yəhudi olan Paveli xüsusilə qeyd etmək lazımdır. İncildəki yazılar içində ona şamil olunan 3 məktub var ki, bunların da hamısı Kanona (Kilsənin qəbul etdiyi müqəddəs yazılar toplusu) daxil edilib. Həz.İsanın Allah dərgahına getməsindən sonra onun kəlamlarını ən qorxulu və məsul yerlərdə təbliğ edən də, məhz Pavel olub. O, ideoloji işi bilavasitə bütpərəstlərin arasında apardığına görə, bəzən onu "bütpərəstlərin həvarisi" də adlandırıblar.
O vaxtki imperiya əhalisinin 85 faizini bütpərəstlərin təşkil etdiyini nəzərə alan və onları xristianlığa dəvət edən Pavel, bütpərəstlərin şərtini qəbul edərək, xaç suyuna salma mərasiminin sünnətsiz keçirilməsinə razılıq verdi. Sünnət olunmaqdan qorxan bütpərəstlərə Pavel deyib: "Budur, mən Pavel sizə deyirəm: "Əgər siz sünnət olunsanız, Məsih sizə heç bir fayda verməz. Çünki Məsih İsada nə sünnətlilik, nə də sünnətsizlik, ancaq məhəbbətlə hərəkət edən iman mühümdür" (İncil, Qalatiyalılara 25:2,6).
Və Pavel bunu heç də Həz.İbrahimin qoyduğu qanunun pozulması hesab etmirdi. O, sübut etməyə çalışırdı ki, Allahın İbrahim(ə) ilə əhdi onun sünnət olunmadığı vaxtda olub. Pavelə görə, sünnətsiz imanlı və əməlisaleh adamın Allah dərgahında mövqeyi, sünnətli imansız adamdan daha üstündür. Böyük auditoriyanı ram etmək xüsusiyyətinə malik olan Pavel, təbliğinin sirrini belə açıqlayıb: "Mən Qanunu (Tövratı) olmayanları əldə etmək üçün Qanunu olmayanlarla Qanunu olmayan kimi davrandım" (Orada, Korinflilərə 9:21). Pavelin xristianlığı məhz belə təbliğ və təşviqi əsrin əvvəllərində planetin əksər faizini təşkil edən bütpərəstlərin xristianlığı qəbul etməsinə şərait yaratdı. Xristianlığın qeyri-adi təbliğində başqa sözlə, ideologiyanın yeni forma və metodlarla aparılmasında xüsusi fərqlənən həvari Pavel haqqında filosof Drevs belə deyib: "Xristianlıq İsasız da yarana bilərdi, fəqət Pavelsiz yarana bilməzdi".
Həvarilərin aqibəti
Allaha və onun peyğəmbərinə iman uğrunda aparılan mübarizədə həvarilərin hamısı (bir nəfər istisna olmaqla) dözülməz mənəvi və fiziki əzablara məruz qalıb. Onların sonrakı aqibəti də bunu sübut edir. Belə ki: 1) Pyotr ləqəbli balıqçı Şimon xristianlıq tarixində I Papa stasusuna layiq görülüb. Lakin Pyotr İsa(ə) tutulduğu vaxtı onu 3 dəfə inkar edib: "İsa ona dedi: "Bu gecə xoruz banlamazdan qabaq sən məni üç dəfə inkar edəcəksən" (Matta 26:34). Pyotr Məsihin təlimini Yəhudə, Antioxiy və Romada əsasən sünnətlilər (yəhudilər) arasında təbliğ edib. Bu barədə Pavel yazıb: "Pyotra sünnətlilər arasında olduğu kimi, mənə də bütpərəstlər arasında İncili yaymaq tapşırığı verildi" (İncil, Qalatiyalara 2:7). İncildəki 2 məktubun müəllifliyi də Pyotra şamil edilib. O, Romada başıaşağı, ayaqları yuxarıda çarmıxa çəkilib. Çarmıxa çəkilməzdən öncə ona təklif ediblər ki, "əgər İsa(ə)-nin təlimindən imtina etsən, səni azad edərik". Fəqət o, bu təklifi qəbul etməyib. Maraqlıdır, çoxysaylı papaların Pyotrın qəbrinin Vatikanda olmasını əsrlərlə iddia etməsini müasir elm dəfələrlə inkar edib. Yalnız bundan sonra papa XXIII Yəhya bu məsələyə bir də qayıtmadı. 2) Andrey, Pyotrun qardaşı, balıqçı olub. Yunanıstan, Skif və Kiçik Asiyada Allah və İsa(ə)-nin kəlamlarını təbliğ edib. "X" formasında çarmıxa çəkilib; 3) Yaqub, balıqçı, Yəhudə və Yerusəlimdə İsa(ə) təlimini təbliğ edib, 44-cü ildə İrod tərəfindən başı kəsilib; 4) Yəhya. O, Fələstin və Misirdə ilkin xristianlığı yayanlardan biri olub. "Sevməyən Allahı dərk etməyib, çünki Allah məhəbbətdir" kəlamının müəllifidir. İncildəki 3 ədəd Yəhya məktubunun müəllifi kimi qəbul edilib. 64-cü ildə Yerusəlimdəki məbədin qülləsindən atılıb; 5) Yəhudə. O, İsa(ə)-nin təlimini Assuriya və İranda təbliğ edib. İncildəki Yəhudə məktubunun müəllifi kimi qəbul edilib, İranda işgəncə ilə öldürülüb; 6) Varfolomey, dərisi diri-diri soyulub; 7) Matta. Guya o, Mattaya görə İncilin müəllifidir. O, xristianlığı Yəhudə və Afrikada təbliğ edib, Efiopiyada işgəncə ilə öldürülüb; 8) Şimon. O, çarmıxa çəkilib; 9) Yəhya. O, guya Yəhyaya görə İncilin müəllifidir. 95-ci ildə Aralıq dənizindəki adaya sürgün edilib, 80-85 yaşlarında vəfat edib. Qəbri mübahisəli olan həvari; 10) Filip. Aralıq dənizi ətrafında İsa(ə)-nin təlimini yayıb və çox ehtimal ki, öz əcəlilə ölüb; 11) Foma. O, xristianlığı Suriya, İran və Hindistanda təbliğ edib. Kanona daxil olmayan İncilin müəllifidir, ibadət vaxtı ox ilə öldürülüb; 12) Yəhudə İskariot. O, İsa(ə)-ni yəhudi kahinləri və Roma dövlət nümayəndəsinə satıb, sonradan dəli olub və özünü öldürüb. İskariot Məsihi satmasına görə, 30 dirhəm gümüş pul aldıqdan sonra həmin məbləğə torpaq sahəsi alıb. Lakin həmin torpaq heç vaxt bəhrə verməyib və indiyə kimi "qanlı torpaq" adlanır.
Yuxarıda qeyd edildiyi kimi, xristianlığın təbliğində müstəsna xidmətləri olan, fəqət rəsmi 12 həvari siyahısına daxil olmayan həvari Pavel də ağlasığmaz işgəncə ilə öldürülüb. Qurani-Kərimi şərh edən təfsirçilərin fikrinə görə, "Quranın qəlbi" hesab olunan "Yəsin" surəsinin 13-33-cü ayələrində bilavasitə İsa(ə)-nin həvarilərindən bəhs edilib. Təfsirçilərə görə, İsa(ə)-nin Antakiyada xristianlığın təbliğilə məşğul olan iki nümayəndəsi, həvarilərdən Yəhya və Yaqub olub. "O zaman onlara iki elçi göndərmişdik, amma onlar ikisini də təkzib etmişdilər. Biz də (o iki elçini) üçüncüsü ilə qüvvətləndirmişdik. Onlar dedilər: "Həqiqətən, biz sizə göndərilmiş elçilərik!". Rəbb kəlamındakı üçüncü şəxs isə həvari Şimon olub. Beləliklə, erkən xristianlığa qısa tarixi ekskurs göstərir ki, İlahi təqdir olaraq bu din əvvəlcə həvarilərin missioner fədakarlığı, sonradan isə imperator Konstantinin dövlət səviyyəsində müdafiəsi nəticəsində inkişaf edib, yayılıb. Lakin, diqqətli olmaq lazımdır. Çünki çağdaş dünyanın, xüsusən İslam ölkələrinin incilləşdirilməsi üçün missionerlərin istifadə etdiyi metod və vasitələr, bizim eranın əvvəlində zor işlətmədən, son dərəcə humanist və könüllü surətdə aparılan həvari təbliğindən çox fərqlidir.